PROCAVOUR

Una scherzosa ode a Cavour nell'anno 1903


Questa ode scherzosa, fa parte di un testo ancor più scherzoso e lungo testo- omaggio scritto e letto in occasione delle nozze tra Cianfrin Peras (Chiaffredo Perassi) e Maria Lotesan (Maria Lotezzano) il 20 giugno 1903 , dal cugino della sposa Luis (Luigi).

“…A Cavour le tradission
a l’an tute quaich còsa pròpi ‘d pratich,
a deuvo confesselo për da bon
che cost pais am riès dij pi simpatich
e tant për rïe ades veuj ricordè
quaich còslucia ch’ l’à famne annamorè.

Prima’d tut ël linguage cavorèis
l’à mòlte sfumature a la latin-a:
l’à ‘d desinensse an “as,” an “es, an “eis”
ch’a smija prope ‘d dì ‘l “Salve Regina”,
con certe distinssion franch tal e quai,
për esempi tra ‘l “peis” e lë ”scandai”.

Còs’jèlo ‘d pi poëtich, ‘d pi fantastich,
dla dòira an permanenssa për le strà?
A l’alo pa në scòpo tut ginastich
specialment për j vej e le masnà?
Perché quand un l’à bsògn ëd passè da l’aota
vorej o nen vorej bsògna ch’a saota.

E son l’elo nen pratich?
N’Abadia dle pi famose ai temp medioëvai
s’a së sbrigavo pa
‘n bel dì funia ‘d passé fra i monument nassionai!
Eben, an men ch’as dis,
la cesa ch’jera
l’è diventà ‘na grossa bigatera

Còs dì dla Ròca, pï che benedila
për l’angel protetor ëd còsta sità?
Chissà da quand infatti senssa chila
i Cavoreis sarijo “rasatà”!
Anvece, ch’a fassa sol, ch’a pieuva o fiòca
Cavour l’è sempre a l’ombra ‘d soa Ròca.

La qual l’à drinta a chila ‘d gran tesòr
-a vorej chërdi lòn che tuti a diso –
l’à ‘d fer, d’aram, d’argent e fin-a d’òr,
ven-e d’acqua potent ò che sò io,
ma i tesòr as peulo mach scavesse ‘d neuit
con ij “spirit” ch’a t’ mando quaich bëscheuit.

E la ponta? As peul disse un ver Santuari
dla devossion dle fomne e dle masnà,
ch’a van lassù pietose a dì ‘l rosari,
an sufrage dij mòrt ch’a jè ‘n si là,
peui, da vsin a la cros – oh sa son bravi! -
con ij papè dë
l salam lasso ‘d malavi.

El Cavoreis sarà pa clamoros
ma l’à ‘n compens dë
slanss, d’inissiativa:
l’à ‘d fabriche da lard e d’euli ‘d nos,
a va vë
di ‘l tramvai quand part ò riva,
e për
rendi pi seria l’istrussion,
d’ nans a le scòle a buta le pë
rson!

Da protetor ëd lIndustria Nassional,
anvece ë
d dovrè ‘d cop a dòvra ‘d pere;
a treuva ‘l butir ë
d fabrica pa mal,
ma preferis comprè col dle marghere,
e, për
lontan che ‘l Cavoreis a sia
torna a Cavour pë
r fesse ‘na famija!...”

Condividi questa pagina su